Uczennice klasy trzeciej „a” z Gimnazjum nr 2 im. Mikołaja Kopernika w Tarnowie pod kierunkiem: p. mgr Jolanty Klimek:

Adres szkoły: Gimnazjum nr 2, ul. Kopernika 5, 33-100 Tarnów, tel.: 14 688 80 88

Adres mailowy: sekretgim2@umt.tarnow.pl

BOHATER PROJEKTU:
 

Urodzona w 1930 roku w Nieświeżu, województwo nowogródzkie. Była córką Jana Wiatra, uczestnika wojny 1918-1921, funkcjonariusza Policji Państwowej, więźnia Kozielskai Ostaszkowa. Nie miała rodzeństwa, była jedynaczką. Pani Stanisława miała nieskończone 9 lat, gdy zaczęła się wojna. Choć była małą dziewczynką pamięta wszystko od samego początku.

Miała zaledwie dziesięć lat, gdy w Twerze, 13 kwietnia 1940, zamordowano jej ojca, a ją wrazz matką, tego samego dnia, jako element niebezpieczny, w bydlęcych wagonach wywieziono na Wschód. Dorastała na stepie północnego Kazachstanu –najpierw w Ilince, potem w Jawlence.

W kołchozie w Jawlence p. Stanisława z matką spędziła długie, chłodne i głodne 6 lat.

Po latach zesłania wróciła do Polski w 1946 roku. Zamieszkała w Tarnowie - rodzinnych stronach swojego ojca Jana. Radość i rozterki. Początek od zera, ciężka choroba matki, nauka, studia, praca pedagogiczna w tarnowskich szkołach średnich, przekazywanie piękna słowa.

Działalność w Związku Sybiraków i Rodzinie Katyńskiej. Publicystyka w radio i prasie, a nade wszystko spotkania z młodzieżą. Tablice, pomniki, warsztaty edukacyjne, cykl audycji „Tobie Polsko”, kastety... Poezja.  Pani Stanisława spisuje wspomnienia, składa kolejny tomik wierszy. Jest inicjatorką i wykonawcą wielu przedsięwzięć, warsztatów i wykładów o „Golgocie Wschodu”, których wysłuchało tysiące osób. Nadal pełni swoją misję, której podjęła się dawno temu- opowiada o Syberii i Katyniu. Spotyka się z ludźmi, opowiada o swoich przeżyciach.

 

Cele jakie założyliśmy w realizacji naszych działań były ściśle powiązane z główną ideą projektu Instytutu Pamięci Narodowej .Naszym zamierzeniem było odnalezienie i przywrócenie pamięcio bohaterach wojny obronnej 1939 roku: żołnierzach i ludności cywilnej. Chcieliśmy odkryć te „ślady  z przeszłości", które mogły wraz z upływem lat ulec zatarciu w świadomości społecznej. Pragnęliśmy pokazać wojnę obronną przez pryzmat losów jednostki i wydarzeń lokalnych.

Losy Polaków we wrześniu 1939 roku miały wiele wspólnych cech, ale też wiele je różniło. Nasz kraj został wtedy zaatakowany przez dwóch wrogów, z jednej strony hitlerowskie Niemcy, z drugiej ZSRR. O tej drugiej dacie przez wiele lat nie wolno było wspominać. A przecież tą agresją dotknięte zostały ziemie polskie i mieszkający tam Polacy.

Stąd zrodził się pomysł, aby opisać różne losy Polaków we wrześniu1939 r., stąd wybór przez nas takiego bohatera naszego projektu. Osoby, która nie była w stanie walczyć z bronią w ręku, ale jej losy i działania w pełni odpowiadają określeniu „ mały żołnierz- wielki patriota”.

Bo to Człowiek - jego życie, charakter, rola w kulturze, historii i życiu społecznym - jest najważniejszą cząstką naszej lokalnej i narodowej tożsamości. Szanując Jego dokonania, te wielkie i te mniej ważne, sięgnęliśmy do pieczołowicie przechowywanych źródeł i pamiątek, zdjęć i ilustracji, przeglądnęliśmy archiwa. Szukaliśmy artykułów i publikacji, audycji radiowych i telewizyjnych, zwłaszcza w prasie lokalnej. Wykorzystaliśmy fragmenty nagrań już powstałych. Dotarliśmy do żyjących świadków zdarzeń i codzienności, zarejestrowaliśmy Ich własne wspomnienia i relacje, zachowując w ten sposób wiedzę i pamięć - nie tylko o czasie przeszłym, ale przede wszystkim o Człowieku, o którym zapomnieć nie wolno.

Pierwsze działania rozpoczęliśmy już we wrześniu 2009 roku. Uroczystością inicjującą rozpoczęcie projektu było przygotowanie i otwarcie wystawy tematycznej z okazji 70 rocznicy wybuchu II Wojny Światowej. Bardzo ważnym aspektem naszego projektu było poznawanie historii września i II wojny światowej w ujęciu historii lokalnej, historii naszej : „małej Ojczyzny”. Stąd pomysł na przygotowanie i przedstawienie cyklicznych wystaw pod wspólną nazwą:” „TO SIĘ ZDARZYŁO NA TARNOWSIEK ZIEMI”. Do marca 2010 roku, z częstotliwością prawie co miesiąc, pokazaliśmy dla naszych uczniów oraz dla uczniów innych tarnowskich szkół gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych 4 takie wystawy:

W przygotowaniu kolejna wystawa pt. „ Pierwszy transport do Oświęcimia”(Prezentacja kwiecień/maj 2010 r.)

Uzupełnieniem  wystaw były spotkania młodzieży ze „świadkami historii”- często żołnierzami Września 1939r. W tym celu nawiązaliśmy współpracę z Oddziałem Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej w Tarnowie (prowadziliśmy lekcje historii w Izbie Pamięci – Światowego Związku Żołnierzy AK), ze Związkiem Sybiraków, Stowarzyszeniem Rodzin Katyńskich oraz Związkiem Kombatantów. Spotkania te poprzedzane były prelekcjami tematycznymi dotyczącymi historii II wojny światowej, z położonym naciskiem na historię regionalną.( np. prelekcje n/t 16 Pułku Piechoty Ziemi Tarnowskiej, Akcji 3 Most). Nawiązaliśmy także ścisłą współpracę z innymi instytucjami, które wspomagały nas w realizacji projektu:  Muzeum Okręgowym w Tarnowie, Wydziałem Marki Miasta Tarnowa, MCDN ODN w Tarnowie, Tarnowską Artystyczną Konfraternią.Uczniowie wraz z nauczycielami przygotowali i przedstawili: Apel Pamięci – (z okazji Dnia Sybiraka- IX-X 2009, z okazji Dnia Pamięci o Holokauście- I. 2010 r.),  Koncert Pieśni Patriotycznych, Wieczornicę Pamięci, na którą zaprosiliśmy bohaterów naszych projektów: p. Stanisławę Wiatr-Partykę i p. płk Zdzisława Baszaka. Zorganizowaliśmy wycieczki  do Miejsc pamięci – miejsc związanych z II Wojną Światową w naszym mieście i regionie. Na ich podstawie uczniowie przygotowali prezentacje multimedialne w postaci przewodników n/t tych miejsc. W fazie końcowej realizacji jest multimedialna gra terenowa – „Miejsca Pamięci w moim mieście i regionie”. W maju będziemy chcieli zastosować grę w praktyce.  Uczniowie zaangażowani w projekt odbyli dwudniowe wycieczki studyjne( zwiedzanie połączone z prelekcjami tematycznymi, z zajęciami warsztatowymi, filmowymi oraz spotkaniem z byłym więźniem) do obozu w Oświęcimiu i Brzezince. Przeprowadziliśmy szereg wywiadów ze świadkami tych wydarzeń, opracowaliśmy już te relacje, dołączając do nich materiały źródłowe, archiwalne, dokumenty, zdjęcia, pamiątki. Trwają prace przygotowujące wydanie specjalnego numeru gazetki szkolnej, w którym przedstawimy efekty naszej pracy. (Gazetka ta będzie upowszechniona poprzez rozdanie jej wśród mieszkańców naszego miasta).Założyliśmy na stronie internetowej naszej szkoły specjalną podstronę poświęconą projektowi i systematycznie umieszczamy tam sprawozdania z naszych działań. Na podstawie sfilmowanych wywiadów z naszymi bohaterami, w trakcie opracowania technicznego jest materiał, który posłuży nam do stworzenia filmu opowiadającego o naszych bohaterach. Będziemy chcieli go zaprezentować na uroczystym podsumowaniu i zakończeniu projektu w maju tego roku. (w czasie zorganizowanej w naszej placówce konferencji historycznej dla nauczycieli i uczniów szkół tarnowskich).
 

Finałowym efektem realizacji naszych działań będzie końcowy projekt edukacyjny pod hasłem: „Zwykli ?- Niezwykli !”,którego głównym celem będzie upamiętnienie życia i działalności naszych bohaterów i przedstawienia efektów naszej całorocznej pracy.W ramach projektu chcemy rozpocząć realizację cykliczną (co roku) konkursów międzyszkolnych dla szkół tarnowskich: plastycznego, poetyckiego, literackiego. Honorowy patronat nad nimi objęliby nasi bohaterzy - Pani Stanisława Wiatr- Partyka oraz p. płk Zdzisław Baszak. Cykliczną imprezą wpisaną w działalność szkoły byłby też „Wieczór poezji patriotycznej” (ze szczególnym uwzględnieniem tematyki historii II wojny światowej oraz Katynia i Syberii oraz utworów pani wiatr-Partyki).
 

Bohaterka naszego projektu -Pani Stanisława Wiatr-Partyka jest osobą bardzo interesującą. Urzekła nas jej historia, którą opowiadała z wielkim wzruszeniem. Największą jednak uwagę zwróciłyśmy na sposób, w jaki wypowiadała się o Sowietach. Mimo tragedii, jaka ją spotkała, podkreślała, że nie darzy nikogo nienawiścią. To czyni ją wyjątkową i utwierdza nas w tym, że warto było upamiętnić jej postać. Spotkania z nią wywoływały silne emocje, nie tylko u naszej rozmówczyni, ale przede wszystkim w nas samych. Zdajemy sobie sprawę z tego, ze miałyśmy niepowtarzalną możliwość zetknięcia się bezpośrednio z żyjącym świadkiem tamtych wydarzeń. Spotkania te na pewno na długo pozostaną w naszych sercach i pamięci. Nie pozostawią nas obojętnymi na historię naszego kraju.To, czego dokonałyśmy i o czym się dowiedziałyśmy, było dla nas rewelacyjną i niepowtarzalną lekcją historii. I jeszcze jedno - utwierdziło nas oraz nasze koleżanki i kolegów w tym, aby pamiętać  i odpowiednio do ich wymowy traktować słowa ks . Jana Twardowskiego:

„…Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą …”